Er schoot een paar dagen geleden iets in mijn rug. Niets bijzonders, heb ik wel vaker, is binnen een week over. Maar de combinatie met ms is niet best: ik moet nu echt stapje voor stapje lopen, één hand aan de muur, en haal zo met moeite de vierhonderd per dag. Fail. En net deze week heb ik het erg druk.  

Gisteren naar een viewing van een documentaire waar ik een tekst bij schrijf, voor op de dvd-hoes bijvoorbeeld. Leuke klus, mooie docu, interessante co-productie van theatermaker Judith Wendel en filmmaker Maasja Ooms. Over mensen met een 'bijna dood ervaring', in jargon een BDE'tje. Nou ja, doet er hier allemaal niet erg doe (film wel gaan zien natuurlijk, bijvoorbeeld op het IDFA), maar het was in een fijne industriële kunstenaarsbroedplaats in Noord. "Er is wel een vervelende trap", had producent W. me al gewaarschuwd. Die was inderdaad erg hoog, erg steil en erg industrieel. Er lag een smalle oranjerode loper, "voor als je naaldhakken aan hebt", zei W - "de gaten zijn van mij". Eindelijk boven strompelde ik bij de filmmakers binnen. "Ben je lam?" vroeg de een. Die had ik nog niet gehoord. Laatst had wel iemand gevraagd of ik 'mank' was, maar dat was in België dus ik dacht dat dat Vlaams was. Maar goed, lam ben ik, het is niet anders, en er bleek ook een lift te zijn. Oók heel industrieel, ver weg en erg langzaam. Ik haalde het, maar toen was ik wel zo'n beetje klaar met de dag, hoewel het pas half twee was.  

En vandaag was ik in Arnhem, bij kunstacademie ArtEZ. Op bezoek bij de eerste echte opleiding Creative Writing in Nederland - waarbij je dus aan het eind gediplomeerd schrijver bent. Ook daar weer eindeloos veel trappen. Had even gezegd dat je slecht loopt, zei het hoofd van de opleiding, met wie ik daar afgesproken had, dan had ik je naar de andere ingang gestuurd: minder ver lopen en een lift. Ja, dat had ik natuurlijk moeten doen, en waarom doe ik dat eigenlijk niet?

Eenmaal boven kon ik gelukkig neerploffen op een stoel en een echte werkgroep bijwonen. Met echte studenten. Ze hadden allemaal een laptop voor zich staan, hadden nog nooit van de beat generation gehoord, klaagden dat het gedicht dat ze voor die bijeenkomst hadden moeten lezen te lang was en produceerden uit de losse pols soms prachtige teksten. Schrijvers van Nederland, maak je borst maar nat. 

Ik haalde het opnieuw, maar ondanks auto-met-chauffeur die mij voor de deur afzette en weer ophaalde, op mijn tandvlees. In bed met een kruik tegen mijn rug.

Morgen naar de ergo- en de arbeidstherapeut, als onderdeel van het traject waar ik natuurlijk toch in terechtgekomen ben. Twee afspraken van een uur, beide opnieuw een intake. Het zal mij benieuwen. Ik zal mijn best doen niet al te cynisch te zijn.