Keurig zoals aangekondigd krijg ik vier weken na mijn aanmelding bij het CBR - compleet met ingevulde formulieren en door mijn huisarts ondertekend document - een oproep voor een rijbewijskeuring door een neuroloog. Dat zal plaatsvinden in het Sint Lucas Andreas ziekenhuis, op de achtste etage, maar niet dan nadat ik € 207,95 heb betaald, te voldoen op het secretariaat van de desbetreffende afdeling, op de desbetreffende etage, 'door gebruik te maken van ons pinautomaat'. Tsja.

De datum waarop ik word verwacht, is verrassend dichtbij, maar vervelend genoeg net op een dag dat ik niet kan, en ook niets kan verschuiven. Ik bel direct, of er ook een andere datum mogelijk is. Nou, dat is lastig, want het is heel druk en de rijbewijskeuringen zijn alleen op donderdagen. Maar míjn afspraak staat op een dinsdag, breng ik voorzichtig in het midden. Ja, dat is een uitzondering, want normaal zijn de afspraken altijd op donderdag en ze hebben helaas pas eind mei weer plek. Met dit soort instanties moet je geen ruzie maken, heb ik in de loop der jaren geleerd, en zeker niet met mensen die de telefoon opnemen bij de afsprakenbalie. Toch opper ik heel vriendelijk dat mijn vaste neuroloog me misschien óók wel kan keuren. Sterker nog, dat ze dat elke paar maanden doet en dat haar assistent daar vast een verklaring over wil opstellen die ik dan binnen een paar dagen naar het CBR kan sturen. Nee, dat kan natuurlijk niet, want het moet een onafhankelijk arts zijn die zoiets doet. De vraag of mijn eigen neuroloog niet onafhankelijk genoeg is, houd ik voor me - daar kan ik het antwoord wel op raden, al wil ik op kwade dagen best iemand zoiets hardop horen zeggen, om me er vervolgens de rest van de dag over op te winden. Dat doe ik allemaal niet.

Mijn geduld wordt in die zin beloond dat ze me het nummer kan geven van een andere onafhankelijke neuroloog die rijbewijskeuringen verzorgt. Die bel ik op, en een vriendelijke assistente kan me een week later inplannen. Prima geregeld, en nog dichterbij ook.

Als ik een week later voor de deur sta, ben ik toch licht verbaasd. Het is een groot grachtenpand met een heleboel kleine bedrijfjes erin, zoals je er veel meer ziet in deze buurt: architecten, reclamebureaus, vormgevers, advocaten. Ik zet mijn scooter op de stoep, vlak voor het bordje 'Geen rijwielen plaatsen', klim de drie treden op en bel aan. De deur is loodzwaar en ik begin me toch af te vragen hoe patiënten verondersteld worden dit te doen. Er komen hier aan de lopende band mensen voor een rijbewijskeuring, en die zullen dan toch allemaal iets mankeren.

De arts die me even later binnenlaat is een gepensioneerde neuroloog die op deze manier wat bijklust. U hebt me wel een plek uitgekozen voor uw praktijk, lach ik hem vriendelijk toe als ik me voorstel. Hij kijkt me stomverbaasd aan. Hoezo? Nou, met die treden en die zware deur. Mensen komen hier toch allemaal omdat ze niet goed kunnen lopen of wat ook? Hij kijkt nog steeds alsof hij dit voor het eerst hoort. O, die treden bedoelt u. Ja, er zijn inderdaad een paar treden..

Ter zake. Hij heeft geen post ontvangen van het CBR, dus hij moet wat gegevens van me opschrijven. Naam, adres, wat ik mankeer, waar ik onder behandeling ben. Geduldig som ik het allemaal op. Vervolgens mag ik op de behandeltafel In de hoek van zijn kantoortje gaan zitten. De gebruikelijke oefeningen volgen: been optillen, andere been, grote teen naar me toetrekken, van me af, met ogen dicht stil blijven staan, mijn vinger op mijn neus zetten. Bloeddruk, reflexen, lampje in mijn oog. Na een kwartier mag ik me weer aankleden. Hij heeft het wel gezien. Hij zal een rapport schrijven en naar het CBR sturen.

De rekening volgt daags daarna. 175 euro. Toch 32,95 bespaard.