In de prachtige film As I Was Wondering Where This Mixed-Up Little Life of Mine Was Leading To (2007) volgt docentairemaker Rob Hodselmans Ellen ten Damme in de periode dat ze borstkanker heeft. De eerste symptomen, de bezoeken aan het ziekenhuis, de diagnose, de behandeling, de moed, de vertwijfeling, hij is overal bij. Een van de opmerkelijkste scènes, een beetje aan het begin van de film, vond ik het moment dat ze de diagnose heeft gekregen, en dan zegt: "Ja. En dan moet je dat aan je moeder gaan vertellen."

Je kunt je allerlei redenen voorstellen waarom het verschrikkelijk is om borstkanker te hebben, de ene nog voor de hand liggender dan de andere. Maar zij kiest ervoor te vertellen hoe erg het voor haar moeder is, sterker nog, hoe erg het is om aan haar moeder te vertellen.

Als kind wil je niet dat je ouders pijn en verdriet hebben, en zelfs als je heel jong bent, begrijp je heel goed dat je ouders pijn en verdriet hebben als jijzelf pijn en verdriet hebt. Dat maakt het pijnlijk om aan je ouders te vertellen dat je een angstaanjagende ziekte hebt, misschien zelfs nog pijnlijker dan je het vindt om die ziekte te hebben. Tegelijkertijd willen zij niet dat jij je dan weer zorgen maakt om hun zorgen, maar daarentegen jouw zorgen met hen deelt, waardoor zij zich natuurlijk toch, en terecht, zorgen maken, waar je je als kind dan weer ongelukkig over voelt. Omdat je ze niet eens expres ongelukkig maakt, zoals je dat als puber misschien deed, maar er niets aan kunt doen, en toch de oorzaak bent van hun ongeluk.

Al met al zit dat een gezonde verhouding soms behoorlijk in de weg. Hoewel je van gezond natuurlijk hoe dan ook niet kunt spreken.