Na een week van grijze dagen en stortbuien is het weer prachtig weer in Barcelona: de bomen zijn nu definitief groen en mijn blote armen koester ik in de zon. MS'ers schijnen altijd gebrek aan vitamine D te hebben; ik in extreme mate. Ik slik supplementerende pilletjes maar elke dag in de zon is natuurlijk beter en fijner.

Wel draag ik altijd handschoenen als ik naar buiten ga, dat is nu eenmaal veel makkelijker rollen: ik heb beter grip op de duwstangen van de rolstoel en ben een beetje beschermd tegen botsen en schuren. Maar ja, ook mijn zomer-motorhandschoentjes beginnen nu echt te warm te worden. En esthetisch gezien vind ik die zwartleren dingen zeker bij blote armen echt niet kunnen.

Bij wijze van accessoire vind je in rolstoelwinkels wel handschoentjes zonder vingers, in zwart en eventueel met een rood of blauw biesje, meestal nog steeds vrij lelijk maar in elk geval geschikter voor de zomer. Ik kan ze via internet bestellen, maar zulke dingen hebben toch een soort van maat, dus dat doe ik liever niet. Ik vind een rolstoelwinkel waar ze volgens de website ook handschoenen hebben. Als ik bel zeggen ze dat ze er niet véél hebben, maar andere maten altijd kunnen bestellen. Prima. Ik ga er langs, een halte of tien met de metro. Ik moet een kwartiertje wachten, bekijk de spullen en verbaas me over de lompheid die dit soort producten altijd schijnen te moeten hebben. Nou zijn de meeste rolstoelen hier te huur voor een beperkte periode, dus dat kunnen niet altijd matzwarte Quickies zijn met oranje gewrichtjes. Maar alles, werkelijk alles is praktisch, grijs of vleeskleurig en in de goedkoopste uitvoering die je kunt verzinnen. Terwijl ze helemaal niet goedkoop zijn, dat is juist het rare. (En niet elke minusválido arm trouwens.)

Ze blijken één paar handschoenen te hebben, die op zich wel de goede maat zijn maar een onmogelijke pasvorm hebben van een zweterig soort synthetisch materiaal zijn. Veertien euro kosten ze, en ik denk ze nog te gaan nemen ook. Ik heb zoiets nu echt nodig, desnoods tijdelijk. De verkoper is vijf minuten bezig een mooie factuur voor me te maken, en dan zie ik dat ze niet veertien euro kosten, maar 42. Dat gaat me echt te ver; ik verontschuldig me en race de winkel uit.

Pff. Ik heb het gevoel dat ik aan een groot gevaar ben ontsnapt. Maar handschoenen heb ik nu nog niet.