Een van de dingen die ik erg mis nu ik niet zo sterk en buigzaam meer ben, is het klussen en knutselen. Niet dat ik vroeger nou regelmatig nieuwe gasleidingen in mijn huis legde, maar kastjes maken met feilloos lopende laden of planken die vol woordenboeken moesten komen te staan aan oud-Amsterdamse papmuren bevestigen, vond ik altijd fijn werk.

Toen ik voor het eerst, lang geleden, een eigen boor kocht en dus af was van dat gedoe van zo'n ding lenen, en dat ie dan weer snel terug moest, of toch twee jaar in je huis bleef liggen zodat de eigenaar zich suf liep te zoeken en zich dan hopelijk herinnerde dat ie bij jou lag.. nou ja, toen ik dus eindelijk een boor voor mezelf kocht, moest ik mijn enthousiasme zo beteugelen dat ik mezelf op rantsoen zette. Vier gaatjes per dag. Eerst dat artikel af, Sofie, en dan mag je dat lampje ophangen, dat werk.

Dat is nu allemaal verleden tijd. Maar het kan nog steeds, heb ik ontdekt, als ik het zware werk uitbesteed. En dan blijft er nog genoeg over. Het plan bedenken en een goede tekening maken is vaak het meeste werk, het moeilijkste en ook het meest bevredigende. Dat kan prima achter mijn bureau, met een rolmaat, millimeterpapier, een potlood en lineaal. Het hout laat ik vervolgens zagen, en zelfs thuisbezorgen. Geen gesleep met grote platen die toch eigenlijk niet goed in geleende auto's passen. Lijmen, schuren en lakken doe ik dan weer zelf, maar niet te veel op een dag. 's Morgens gereedschap klaarleggen, dan achter de computer aan het werk. 's Avonds schuren. De volgende dag de eerste laklaag. Best zen eigenlijk.

Vorige week was ik bij de Amsterdamsche Fijnhouthandel en dat was een belevenis op zich. Ze hebben soorten als pernambuco en tatajuba, zagen het ter plekke tegen zeer redelijke prijzen, melden verontschuldigend dat er een afwijking tot een halve millimeter kan zijn bij een bepaald soort plaatje. Wonderbaarlijk was dit bordje op de deur: 'Geen hout het kantoor in!!! Ook geen kleine stukken.' Wat voor slechte ervaringen kunnen ze daar nou mee hebben?

Vanavond ga ik plankjes van 2,5 mm dik stomen boven een pannetje, en ze dan met een gewicht eraan aan de tafel klemmen, om ze rond te buigen. Of morgen.

Maar af en toe kijken mijn ladder en boor me smekend aan, en verlang ik naar bot, zwaar, saai werk.